Wednesday, March 15, 2017

ලෝක සම්මතයේ පාටියට හොරෙන් කඩා පැනීම

කුඩා කාලයේ මා  ඇසුරු  කළ  පොතපත  අතර  වැඩියෙන්  තිබ්බේ  රුසියන් පොත්ය.  නිවෙස්  වලට  නොමිලේ  බෙදු සෝවියට්  දේශය  පොත  "ලෝකය  ගැන  දැනගන්නට තිබු"  එක  ප්‍රධාන  දොරටුවක් විය. බයිකල්  වෙරළක, යුක්රේන් ගොවිබිමක, උස්බෙකිස්ඨාන  කපු බිමක සොඳුරු පින්තුරවලින් අපේ  ළමා  සිහින  පිරවූ සෝවියට්  දේශය සඟරාව   කොමියුනිස්ට්  වාදයෙන්  අපට  වඩා  මදක්  වියපත්  පරපුරට බලාපොරොත්තුවක් දුන්නේය. ඒ  කිසිවක්  කුලාක් නමින් සිදුකල ඝාතන  ගැන  හෝ සිරකරුවන්ගේ  මල මිනි වළලා දැමීම  නිසා අද "මිනි  ඇට පාර" ලෙස  හඳුන්වන  සයිබීරියාවේ  කොල්මා  හයිවේ එක  ගැන කතා  කලේ  නැත. අප  ලද ඒ  ලෝක  දැනුම  හුදු  ෆැන්ටසියකි.

ලංකාදීපයෙන්  අපි  වික්ටර්  හාරා  ගැන  කියෙව්වෙමු. සිංහල පොතේ කැප්පෙටිපොලයන්  සුද්දාගේ  ආයුධ  අහක  දමා  හටන්  කළ  හැටි  කියා දුන්නේය. 
නන්දා සුනිල් දෙපල වම  සහ  රට  ජාතිය ගැන  කියා  දුන්හ. ඉන්දියන් බුද්ධිය   රට  හැර  ගලා ගොස්  බටහිර  ප්‍රාග්ධනය  පැකට්  කර  රටට  එවද්දී නන්දා සමග  අපි  සරුංගලේ  වරල්  සැලේ  ගැයුවෙමු.

අපේ  මුරලි  ලෝකය  දෙවනත්  කලේ  අමුතු  අතකිනි. අපේ මාලිංග  ස්ටම්ප්  කුඩු  කලේ  අමුතු  ඇක්ෂන්  එකකිනි.  විසල් ක්‍රිකට්  ලෝකයක  මිලියන  විස්සක්  වූ  අප ඒ ක්‍රිකට්  ලෝකයේ  අසාමාන්‍යතා  තොග වශයෙන්  නිපදවන්නෙමු.

මේ  කිසිවක් වැරදි  ලෙස  නොදකිමි.  එහෙත්  මුළු  කතාවෙන්  ගන්නට  ඇති  දේ  නම්  අපි අසාමාන්යතාවය  හඹා  යන  පිරිසක්  බවයි.  අපි  පද්ධතිය ප්‍රතික්ෂේප  කරන්නෙමු.  අපි  පද්ධතියට  පිටින්  අමුතු  යමක්  තනන්නට  වෙර  දරන්නෙමු.  අපි  පද්ධතිය  නොතනන්නෙමු.  අපි  ක්‍රමයට  විරෝධී  වන්නෙමු.

මේ  ක්‍රම  විරෝධය  එලියට  එන්නේ  වසරක්  පාසා  රතු  පටි  බැඳගෙන  චේ  වගේ මෝටර්  බයික්  පදින  ලාංකීය  කොලු  කෙල්ලන්ගෙන්  පමණක්  නොවේ.  ඒ  එළිපිට  අපි  දකින  ක්‍රම  විරෝධයයි.  ඊට  වඩා  අභ්‍යන්තරික  ක්‍රම  විරෝධයක්  අපි  බොහෝ  ලාංකිකයන්ගෙන්  දකිමු.

ලාංකිකයෝ  තාක්ෂණික  විෂය  මූලික  ක්ෂේත්‍රවල  කෙල  පැමිණියද  දක්ෂ  ඉංජිනේරුවන්  වෛද්‍යවරුන්  බිහිකළ  ද,  ලාංකිකයන්  අතරින් ඉදිරි පෙළ  මැනේජර්  වරුන්  පාලකයන්,  සාමාන්යධිකාරින්,  ව්‍යවසායකයන්  බිහි  වී  නැති  තරම්ය.  තාක්ෂණික  හෝ  විෂය  මූලික  අන්තවල  සිටින  අපේ  විද්වත්තු ඒ  අන්ත  ගැන  සතුටු  වෙති.  මැනේජරයින් ආයතන  ප්‍රධානින්  වැනි  මජරයන්  නොවීම  ගැන  තුටු  වෙති.  රටේ ජාතික මට්ටමේ  ව්‍යාපාරික  ව්‍යවසායක  මෙහෙයුම  පාදඩ දූෂිත  වංචනිකයන්ට  ඉතුරු  කරති. අක්‍රිය  සැඟවුණු  ක්‍රම  විරෝධය  මෙයයි.  චේ වෙන්න  දඟලන  කොලු  කෙල්ලන්ට  වඩා  පද්ධතියට  හානිකර  මෙයයි.

මේ  තුලින්  මගේ  මිතුරියක්  වරක්  ඇසු ඇගේ  අසල්වැසි  ඉගෙනුමට  දක්ෂ  තරුණයා  සත්‍යා  නදෙල්ලා  නොවුනේ  මන්ද,  ඒ  වෙනුවට  පූර්ණ  කාලින  වාම  දේශපාලන  ක්‍රියාධරයෙක්  වූයේ  මන්ද  කියන  පැනයට  සහ  මගේ  තවත්  මිතුරෙක් ඇසු  කවදාවත්  ලාංකිකයෙකුට  ෆෝචුන් 500 ව්‍යවසායකයෙකු  වෙන්න  නොහැකි  වනුයේ  මන්ද කියන  පැනයට පිළිතුරක්  ගැබ්ව  තිබේ.


බටහිර ප්‍රාග්ධනය  පෙරදිග  ශ්‍රමය  සොයද්දී උන්  ඉල්ලුවේ  සරල  තත්වයන්  කීපයකි. සම්මත  කරමවේදය  සමග  යාමේ  සරල  අවශ්‍යතාවය  පමණි. ඒ තත්වයන් ලබා දුන්නේ පෙරදිග  තිබු දියුණුම  පද්ධති  පමණක්  නොවේ.  සිංගප්පුරුව තායිවානය  මැලේසියාවෙන් පටන්ගෙන දකුණු  කොරියාව  චීනය හරහා  හමා  යන  ඒ  ප්‍රවාහය අද ඉන්දියාව  බංග්ලාදේශය  බුරුමය  තායිලන්තය  වියට්නාමය  වැනි  රටවලට  ද,  ඉනුත්  නොනැවතී ඉතියෝපියාව  කෙන්යාව උගන්ඩාව රුවන්ඩාව  වැනි අප්‍රිකානු  රටවලට  ද පැතිරේ. 

ඇත්තෙන්ම බටහිර  ප්‍රාග්ධනය හරහා කාර්මීකරණය  වෙන  කතාවේ  කවුරුත්  අපව පසුකර නැත. අප  ආරම්භයේදී  ඔවුන් සියල්ලන්ට වඩා  ඉහලින් හුන් බව කීවද එය  වැරදි කතාවකි. සත්‍යය නම්  අප  කවදාවත්  ඔවුන්  සමග  එකම  රේඛාවක නොසිටි  බවයි. මේ  රටවල්  බටහිර  ප්‍රාග්ධනයට  ශ්‍රම  වෙළඳපොල  සපයද්දී   අප හිතා  උන්නේ  සහලින්  රට ස්ව්‍යන්පෝෂණය  කරන්නය.  එහෙමත්  නැතිනම්  අපේ  සහජ  දක්ෂතා  ඇති  නිර්මාණකරුවන්ගේ  [අමුතු] නිෂ්පාදන වෙන  රටවල එවුන්ට  හොරකම්  කරන්න  නොදී  අපේ  රටේ තියාගෙන  අපේ  රජයේ  ආධාරයෙන්  දියුණු කරන්නය.  අපි  උන්ට  පේටන්ට්  අරන්  ඒ  පේටන්ට්  බහුජාතික  සමාගමකට  විකුණන්න  කියා  කීවේ  නැත. අපි ලෝකයේ  සාමාන්‍ය දේ  කලේ  නැත.

අපි  සාමාන්‍යයෙන් අසාමාන්‍ය  අය  වන්නෙමු. 


අප  සතු ක්‍රම  විරෝධය  ඉච්චා  භංගත්වය  සහ  අසාමාන්‍යතාවය  එලි  දකින්නේ  විවිධකාරයෙනි.  එය  රතු පටි  බැඳගෙන  මෝටර්  බයික්  පදින  උන්ගේ  සිට  ටෙකි  පොරවල්  වී  නර්ඩ්  මුළුවල  ලගින්  උන්ගේ  සිට  මෙන්න  මෙවැනි  අමුතු  එවුන්  දක්වා  පැටලේ. ලංකා  පවුලේ  මේ  පුත්‍රයා  අද  ජාත්‍යන්තරයට  යන්නේ  අනුන්ගේ  පාටි  වලට  කඩා  පැනීමේ  කලාව  ප්‍රගුණ  කිරීමෙනි.  පාස්පෝට්  වැටවල්  සීයක්  පැනගොස්  දෙයියනේ  කියා  කාල  බීල  ඉන්න  හෝ  ඊට එහා  ගමනක්  යන්න  සීමාවක්  නැති  අවකාශයක  අපේ  එකා  ලෝකාවධානය  දිනන්නේ  ක්‍රමයට  මෙන්න  මෙහෙම  අභියෝග  කිරීමෙනි. ඒ ක්‍රියාවලිය  තුල ලෝක  සම්මත  වැදගත්  උත්සව  හා ඉතා  වැදගත් ආධාර අරමුදල් ද   අස්සෙන්  හිරිකිත  ලෙස  රිංගා  යාමට  ඔහු  සමත්  වී  ඇත. ඊට  දැරූ  මහන්සියෙන් ඔහුට මාක්  සකර්බර්ග්  සර්ජි  බ්රින්  කෙනෙක්  නොවේනම් අඩුම  ගානේ චැරිටි  එකකට  කීයක්  හෝ  එකතු  කර  දී  ලෝකයට  යමක්  කර  ලොවෙන්  නමක්  දිනන්නට  ඉඩ  තිබුණි.

මගේ  තර්කය  බිඳින්නට  සමත්  ලෝක  පූජිත  නම්  දහයක් කොමෙන්ට්  වල  කොටන්නට  ඔබට  හැකිය.  එහෙත් ඒ  එසේ  නොවන  දහසකගෙන්  කීපයකි. ලෝකයේ  වේදිකාවේ  අපට  ලයිම් ලයිට්  වදින්නේ  මෙහෙම  සිද්ධි  වලටම  පමණි. ඉතිරි  සියලු අපේ කෙරුම්  රිවිර  පත්තරෙන් හෝ  ගොසිප් කොලමකින්  අපිම  අපට  ගහගත්  ලක්ෂපාන  ටෝච් එකක්  පමණි.

කතාවේ  හැම  තැනම  ඇති  පොදු  සාධකය  නම්, බහුතර  
අපි  මේ  පද්ධතිය කෙරෙහි  තනාගත්  විවිධ  ඉච්චා  භංගත්වයෙන්  එහි  විවිධ  අහුකොන්හි  සිටිමින්  එහි  ප්‍රධාන  ධාරාවට  පය  නොතබා  අපට  අවැසි  අමුතු  පාර  හොයමින්  ඉන්න  බවයි.  අපි  මේ  පිටස්තර  මෙට්ටයේ  නොලැග  ඉස්සී  අමුතු පාරක්  බලන  කූඩැල්ලන්  බවයි.
අපි  සාමාන්‍යයෙන් අසාමාන්‍ය  අය  වන්නේ  එබැවිනි.

ප.ලි. අවංකවම  මෙහි  සැහෙන  තරමක්  ස්වයන්  විවේචනයක්  ද  වන  බව  නොකියාම   බැරිය.  මා  ද  ලාංකිකයෙක් මි.

Thursday, February 23, 2017

ග්‍රහලෝක හතේ විකාරය

 මෙය අසත්‍ය වීඩියෝවකි


ග්‍රහලෝක හතක් සොයාගෙන තිබේ. නාසාව මාධ්‍ය ඇමතීය. ගූගලය ඩූඩලයක් තැනීය.

අපේ සූර්යය සහ මර්කරි අතර ඇති කුඩා ගැප් එකේ පොලොව සයිස් ලෝක හතක් ඒ කුඩා හිරු වටා කැරකේ. ඒ ඒ ලෝක අතර දුර පොලොව සහ සඳ වැනි ආසන්න මට්ටමේය. මතුපිට උෂ්ණත්ව අප දන්නා අගයන්ගේය. ආලෝකය බොහෝ සෙයින් අඩු මට්ටමක විය යුතුය.

ටෙලස්කොපයක ඇඳි තිත් හතක් [හෝ තාරකාවක ආලෝක කදම්බයේ බ්ලයින්ඩ් ස්පොට් හතක් ] ගැන නිශ්චිතව දන්නා කාරණා එපමණකි.

ඒ මත නිර්මාණය වන ජලය පර්වත ජීවින් ආදිය හුදෙක් විකෘති ඉමජිනේෂන් එකක් පමණි, හරියටම අර පරිනාමය ගැන බාගෙට උගෙන වානරයින් හා මානවයින් පේලියක් ඇන්ද මාධ්‍යවේදියාට සමානය.

අනික මේ ගෙඩි ආලෝක වර්ෂ හතළිහක් හෙවත් කිමි ට්‍රිලියන පන්සීයක් වගේ දුරකය. මිනිසාට සාපේක්ෂව මේ දුර අනන්තයට වඩා වෙනස් වන්නේ ඇබින්දකි.

දැන් ඉතින් අපි කුමක් කරන්නද? අපි කල හැකි දේ කරමින් සිටිමු. චිත්‍ර ශිල්පියෝ චිත්‍ර අඳිති. ග්‍රැෆික් කාරයෝ ග්‍රැෆික් හදති. මාධ්‍යය විසින් බුල් කෙලින නිසා දෝ සෙස්සෝ කවි ලියති.

නරුම සත්‍යය නම් වෙන කරන්න පුළුවන් මොකුත්ම නැතිකමයි.

කිමි ට්‍රිලියන පන්සීයක් ඕනේ නැත. මිලියන දෙසිය පනහක් බැගින් අපට දෙපැත්තෙන් පොලොව සයිස් ජලය සහිත රොකී ග්‍රහලෝක දෙකක් ගමන් කරති. කිමි ලක්ෂ හතරට මෙහා ඊට ටිකක් පොඩි ලෝකයක් පොලොව වටේ කැරකේ.

ඔලිම්පික් දුවන්න කලින් ගම හරහා වත් දුවල ෆිනිෂ් කරමුද?


ප. ලි.
"ජීවය පැවතිය හැක්කේ" පොලොවට සමාන තත්ත්ව තුල ය කියන මතය මිත්‍යාවක්. ඕක වහගන්න ලයිෆ් ඈස් වී නෝ ඉට් හෙවත් ගොල්දිලොක්ස් සෝන් කියල මතයක් හයිප් වෙනවා. මෙහි අර්ථය නම් අප දන්නා විදිහේ හෝ අපට සමාන පරිසරයක පවතින ජීවය ගැන පමණක් කෙරෙන ෆෝකස් එකක් බව. එහෙත් පොදුවේ ජීවය කියන එක අපේ තත්ත්ව තුල ම පැවතීම ඉතා අඩු සම්භාවි දෙයක්. විශ්වයේ  වැඩි  හරියක් ද්‍රව්‍ය  පවතින්නේ එක්කෝ  උණුසුම් ප්ලාස්මා  ලෙස,  නැතිනම් සීතල  දූලි/වායු වලාවන් ලෙස. වඩාත් ගතික ක්‍රියාකාරකම්  සිද්ධ වන්නේත්  ඊට  අවශ්‍ය  ශක්තිය  ලැබෙන්නෙත්  මේ  තත්ත්ව  තුල. මහ පොලොව  සහ  මිනිසා ගේ  පරිසරය විශ්වයෙන් අතිශය කුඩා ප්‍රතිශතයක්. එය  හුදෙක් ව්‍යතිරේඛයක්. ජීවය  ඔය  ඉතා කුඩා  ව්‍යතිරේඛය  අස්සේ සෙවීම  අමු  විකාරයක්. 

Sunday, February 19, 2017

කුවාලාලම්පුර් ගුවන් තොටුපොළේ 'ප්‍රෑන්ක්' ඝාතනය - සිවිල් මාධ්‍ය ක්‍රියාකාරකම් නීතියට අනුගත කළ යුතුය

අප ජීවත් වන්නේ හද්ද විකෘති යුගයකය.

දැනට සොයාගෙන ඇති පරිදි, කුවාලාලම්පුර් ගුවන් තොටුපොළේ දී උතුරු කොරියානු 'රජ පවුලේ' පැරණි ඔටුන්න හිමි කුමරු මරා දැමුනේ  එය ප්‍රෑන්ක් එකක් බවට 'ඝාතකයන්' රවටා ලීමෙනි.

දැනට දන්නා පරිදි ඝාතනය සිදු කළ බවට සැක කෙරෙන්නේ ඉන්දුනිසියන් සහ වියට්නාම් කෙල්ලන් දෙදෙනෙකි. උන් දෙන්නාට කියා ඇත්තේ ටීවී ප්‍රෑන්ක් එකකට මග යන මිනිසුන්ගේ මුහුණට හානිකර නොවන දෙයක් ඉසින ලෙසයි, මේ සඳහා විශ්වාසය ඇති කර ගන්නට ඊට පෙර දා ද මේ කෙල්ලන් සමග තවත් නොහඳුනන හතර දෙනෙක් පැමිණ ඒ ගුවන් තොටේ ම මගීන්ට මේ ප්‍රෑන්ක් එක කර තිබේ, කෙල්ලන් දෙදෙනාට එදා ලබා දී ඇත්තේ හානිකර නොවන ද්‍රව්‍යයකි. එකියක් මග අහුරා ඉදිරියෙන් යාමත් අනික් එකිය පස්සෙන් පැමිණ ස්ප්‍රේ එක ගසා එය ලේන්සුවකින් මුහුණේ ගෑමත් සිදු කර ඇති බව කියවේ. මේ හරහා එය ප්‍රෑන්ක් එකක් බවට කෙල්ලන්ට ඒත්තු ගන්වා ඇත.

ඒ කෙල්ලන් දෙදෙනාටම ඒ ස්ප්‍රේ බඳුනම දී තවත් දවසක තවත් මිනිස් ඉලක්කයක් පෙන්නු විට සුපුරුදු ගොන් ආතල් එකට "ප්‍රෑන්ක් කරන්නට" ඇත. එහෙත් දෙවැනි දිනයේ බඳුනේ තිබී ඇත්තේ විෂ ද්‍රව්‍යයකි. ඉලක්කය අහඹු එකක් නොව උතුරු කොරියා පාලනයට විවේචකයෙකු වූ රටතුල පිළිගැනීමක් තිබු කිම් ජොන් නම් හෙවත් නායකයාගේ වැඩිමහල් සොයුරාය. ජොන් උන් සමග බල අරගලයකට යාම වෙනුවට ජොන් නම් කලේ උතුරු කොරියා ජාත්‍යන්තර ජාවාරම් වලින් එන මුදලින් කැසිනෝ කෙළිමින් චීන ආරක්ෂාව යටතේ සුකුමාර දිවියක් ගෙවීමත් වරින් වර තම සහෝදරයාගේ පාලනය විවේචනය කිරීමත් පමණි. කෙසේ නමුත් අනවශ්‍ය කුණු ඉවත් කිරීම ජොන් උන් ගේ අරමුණ වූවා විය හැකිය. කෙල්ලන් මෙහෙයවූ තවමත් නොදන්නා හතර දෙනා බොහෝ දුරට උතුරු කොරියානු ඒජන්තයින් විය හැකිය.

ටක්කෙටම උතුරු කොරියාව දිහාට ඇඟිල්ල දිගු කළ නොහැකි වුවත් [ඔවුන් දැනටමත් මේ ගැන කෙරෙන පරීක්ෂණ සාවද්‍ය ඒවා ලෙස නම් කර තිබේ] මෙතරම් සූක්ෂම මෙහෙයුමක ඔවුන්ගේ සළකුණු නැතැයි කිව නොහැක. කෙසේ වෙතත් මගේ අරමුණ මෙය උතුරු කොරියාවට පැටවීම නොවේ.

මගේ ගැටලුව මෙය සිදු කළ සූක්ෂම ක්‍රමවේදයයි. ඝාතකයා කවුරුන් වුවද ඝාතන ක්‍රමවේදය අප සියල්ලන් බිය ගන්වන තරම් සූක්ෂම ය. මෙහි හරය ගන්නේ නම් ප්‍රෑන්ක් කියන ලේබලය යටතේ මිනිහෙකුට ඕනෑම දෙයක් කළ හැකිය.

මිනිහෙකුට ඕනෑම දෙයක් කළ හැකිව තිබුණි. එහෙත් ශිෂ්ටාචාරය නිර්මාණය වත්ම නීති හා සම්මුති බිහිවී එය වලකා දමන ලදී. කෙනෙකුට පුද්ගලිකත්වයක් පුද්ගල අවකාශයක් විටය. කෙනෙකුට තවත් කෙනෙකු හිරිහැරයට ලක් කිරීම සාමාන්‍ය තත්ත්ව තුල නොහැකි දෙයක් විය. මේ කෙල්ලන් දෙදෙනා ප්‍රෑන්ක් එකක් නොවේනම් විහිළුවටවත් ඔහොම කරන්නේ නැත.

ව්‍යතිරේඛය වූයේ කැමරාව සෙලියුලර් උපකරණයක් වී මාධ්‍ය කරණය පුද්ගල මට්ටමට ගිය යුගයේ ප්‍රෑන්ක් කරණය යි. ප්‍රෑන්ක් මේ පුද්ගල සීමා බිඳ දැමු අතර අවසානේ කැමරාවක් පෙන්නීමෙන් සියල්ල ගොඩ දැමිය හැකි විය, ඉඳහිට එකෙක් ගුටි කෑවද, ප්‍රෑන්ක් කරුවා උසාවියට ගෙනගිය වික්ටීම් කෙනෙකු, අත් අඩන්ගුවට ගත් පොලිසියක් හෝ නීති විරෝධී ලෙස සම්මත කළ පාර්ලිමේන්තුවක් හෝ නීති රාමුවක් ගැන අසා නැත.

එය එසේ විය යුතුව තිබුණි. අඩුම ගානේ එංගලන්තයේ වින්ඩ්සර් පවුලේ කෙනෙකු රෝහල් ගත වූ මොහොතේ එලිසබෙත් වින්ඩ්සර් මැතිනිය ගේ හඬින් ප්‍රෑන්ක් එකක් කළ මෙල්බන් ගුවන් විදුලි වැඩසටහන් කරුවන්ගේ ක්‍රියාව නිසා සිත් තැවුලට පත් හෙදිය දිවි නහ ගත්ත වෙලාවේ එය සිදුවිය යුතුව තිබුණි. අරාබි ත්‍රස්තවාදියෙකුගේ වෙසින් බෝම්බ බෑගයක් විසි කරන නියායෙන් ප්‍රෑන්ක් කරන ජලාල් සහෝදරයින්ට එරෙහිව නීතිය ක්‍රියාත්මක විය යුතුව තිබුණි.

එය එසේ නොවන්නේ නම් මිනිස් සම්මුති වලට ව්‍යතිරේඛයක් වන නීතිය නිවාඩු යවන ප්‍රෑන්ක් අවකාශය තුල බොහෝ ව්‍යසන විය හැකිය. මැලේසියාවේ වූ පරිදි නීතිගරුක මනුස්සයෙකු නීතිවිරෝධී හැසිරීමකට රවටා ලීමට අවශ්‍ය මානසික ඉම ඉක්මවා යන්නේ ප්‍රෑන්ක් එකක් ලෙස නම් කිරීමෙනි. දැන හෝ නොදැන ජලාල් සොයුරන් මග සලසන්නේ සැබෑ අරාබි ඉස්ලාම් අන්තවාදියාට සැබෑ බෝම්බයක් විසි කිරීමට අවශ්‍ය සාමාජිය ඉඩකඩ යි.

ප්‍රෑන්ක් දෙස වඩාත් අවධානයෙන් බැලීමට කාලය පැමිණ තිබේ. වල් බූරු පුද්ගල මාධ්‍ය නිදහසේ ඇතැම් තැන් සිවිල් නීතිය තුලට ගන්නට කාලය පැමිණ තිබේ.

Saturday, January 7, 2017

පවන - 88/89 විප්ලවය කලේ නන්දා සහ සුනිල් ය

මේක පුද්ගලික කියවීමක්. තරමක් නොස්ටල්ජීය කතාවක් කිව්වත් වරදක් නැහැ.

88 ඉස්කෝලේ වහපු කාලේ වෙද්දී මම සමාජවාදය ගැන දන්නේ අර ගෙවල් වලට බෙදපු සෝවියට් පොතෙන් සහ ඉස්කෝලේ පොතෙන් පමණයි. කැරැල්ල අපිට වඩා චුට්ටක් වයස වැඩියි. බය නැතුව කැරැල්ලට බහින්න තරම් වයසක් නැහැ. හැබැයි මම හිතන්නේ තව අවු 5 ක් එහානම් බඩුම තමා. මොකද අපි  ඒ ගානට කුලප්පු වෙලා තිබ්බ.

මෙලෝ තේරුමක් නැති හුදු වාගාලාප වෙච්ච රෝහණ විජේවීරගෙන්/ජවිපෙ මධ්‍යම කාරක සබාවෙන් ඉඳහිට ලන්කාදීපෙට එන ලිපි කියවන්න හිතාන හැමදාම පත්තරේ පෙරලනවා. මම නම් එව්වා කපල එකතු කළා. සාමාන්‍ය මරිමොඩ පාසල් වියක අපි එමිනෙම් ලා කෝලිලා හෝ හින්දි නිළියන්ගේ පින්තුර වෙනුවට එකතු කලේ එව්වා. විප්ලවය ගැන මුලින්ම ඉගෙන ගත්තේ එහෙමයි.

හැබැයි දවසක අපිට තේරෙන්න තිබ්බ මේක මෝඩ වැඩක් කියල. ජවිපෙ එදත් සබුද්ධික සම්භාව්‍ය ඉගැන්වීමක් තිබ්බේ නැහැ. ඔය අද කියන 2020 ආණ්ඩුව අල්ලනවා වගේ කතා  තමා.  ඉන්දීය හමුදාවට වියට්නාමේ ඇමරිකාවට දුන්න වගේ ගහනවා ආදී මෝඩ කතා කිව්වේ. අපිට මේක තේරෙන්න තිබ්බ. අපිට නැතත් අප අතරින් පරම්පරාවක් ලෙස වියෝ වෙච්ච අපිට වඩා අවු. 5 සිට 20 විතර ගැප් එකක් වයස එවුන්ට  මේකේ ගැටලුව තේරෙන්න තිබ්බ නන්දක්කයි සුනිල් සර් රුයි නොඉන්න. පවන නොකරන්න. මොකද අර මාක්ස්වාදී පිටස්තර විකෘතිය සහ ලාමක ජවිපෙ බොලදකම වහන්න දේශීය  චින්තනයකින්  සම්භාව්‍ය සුභාවිත සංගීතමය [ඒකත් රොම්බ ශාස්ත්‍රීය, උපරිම කටහඬකින්] අයිසින් එක්ක දැම්මේ මේ දෙන්න. කොටින්ම අමු ගරුඬ මාක්ස්වාදයෙන් ආවනම් ජෙප්පන්ට එක දාහක් සපෝට් කරන්නේ නැහැ.

උදේට හවසට අහල ඕක කටපාඩම් ඒ කාලේ. හැබැයි ඕක අහන්නේ ගංජා ගහනවා වගේ වෙන වැඩ නවත්තලා. සංගීතයට මනස තුලට යා හැකි දුරක් වේ නම් ඕක උපරිමය කියල කියන්න පුළුවන්.

මේක තමයි පවනේ ඉන්ට්‍රෝ මතක හැටියට.

සාධු ජන ගන මනා සභා ගැබ හොබවනා
දැහැන්ගත නොවී මා ගීතයෙන්
සිටින් පුටු කබල් මත සීරුවෙන්
මේ යකඩ ගොඩවල්ය වැයෙන්නේ
කටුක පද පෙළවල්ය ගැයෙන්නේ
දාඩියයි ගත පුරා ගලන්නේ
මිනිසුන්ය ගයන්නේ වයන්නේ
කම්හලේ බිත්තියේ අඟුරු කැටයෙන් ලියූ
කුරුටු ලිපි මගේ මහ ගී පොතයි
කිවියරන් විසින් නොව දුකට පත් දන විසින්
එදළ රළු පද බැඳුම් විරචිතයි
ඔබට ගී ගයන මම කෝකිලාවක නොවෙමි
මඟ තොටේ ඔබ දකින ගැහැනියයි
ගීත නොව මා මුවින් නැඟෙන්නේ
තැලී ගිය සුවහසක් ආත්මය හඩ නගා
ඉකි බිඳින බැණ නැගෙන රාවයයි
නැත අපට ප්‍රතිරූප දේශයක්
විඳින්නට අති පවර රස භාව
පෙදෙහි රස හව් විඳින ජනයිනි වනු සමා
ඔබ සවන් පිනවන්ට සමත් ගී දුලබ නම්
කලා මල් යා දා බිඳින්නට විනම් මට
බිඳ හලෙමි සැහැසි ලෙස චණ්ඩ මැරවරියක්ව
යළි කියමි නැත අපට භද්‍ර වූ කාලයක්
භද්‍ර වූ දේශයක් රාජ්‍යයක්
අනන්තවු දුකින් වුව අතැර කව් රස භාව
ගයන්නට ලද හඩින් කියා සැඩ පරුෂ වැකි
අප මැරැණු කළ අපේ දරුවනේ
ගයව් තෙපි වැස භද්‍ර දේශයක රාජ්‍යයක
අප වෙතින් පලා ගිය මධුර ගී.......


ඉතාම සම්භාව්‍ය බසකින් ඔස්ටින් මුණසිංහ සංගීතයෙන් ඉතාම සම්භාව්‍ය වූ ශ්රාවකයට කියනවා සම්භාව්‍ය මියුරු ගී කියන්න බැහැ දැන් බැහැපල්ලා පාරට කියල. ඔය ටික ඔහොම වචන වලට ගන්න එකමත් මාර ටැලන්ට් එකක්.

ඒ ගානට කට්ටිය ටයර් උඩ මලා. වද දෙද්දී පාවා නොදෙන්න පුච්චලා දාද්දි ජවිපෙට ජයවේවා කියමින් මැරෙන්න ඕනේ ශක්තිය දෙන්න හැංගිලා උන්නු විජේවීරට වඩා නන්දක්ක සමත් වුනා කිව්වොත් නිවැරදියි. ඒ මැරිච්ච කීයක් දාස් කැපිටාල් කියෙව්වද සෝවියට් සිස්ටම් එක අධ්‍යනය කලාද මාක්ස්වාදය ගැන කොච්චර දැනුමක් තිබ්බද ඒ තියා 71 කැරැල්ල ගැනවත් දැනගෙන උන්නද කියල දන්නේ නැහැ. හැබැයි එකක් ෂුවර් ඕකුන් ඔක්කොම පවන කටපාඩමේ කියන්න සමත්.


මම නන්දක්කට වත් සුනිල් සර් ට වත් බනින්නේ නැහැ. උන් දෙන්නත් ජීවිත අවදානමක් ගත්ත. උන් දෙන්න බෙරුනෙත් නූලෙන් කියලයි මගේ අවබෝධය. ලාංකීය හෝ සිංහල ජාතිකත්වය එක්ක පදනම් වෙච්ච ධනපති නාගරික අධිපතිවාදයකට එරෙහි මතයක් [මාක්ස්වාදයක් කියා මම හිතන්නේ නැහැ] උන්ට අවංකව තිබ්බ කියා හිතනවා. උන් දෙන්න වෙනස් වෙන්නේ නැහැ වඩාත් සම්භාව්‍යයි කියන ඔය කොළඹ විතරක් දුවන චූටි චූටි කල්ලිවල න්යයචාර්යවරුන්ට. ඔකුන්ටත් ඔහොම සින්දු ලියන්න පුලුවන්නම් ඔහොම යසට කියන්න පුලුවන්නම් ඕකුනුත් මේ දැක්කිල්ල ම කරනවා.

හැබැයි හැටදාහක් මලානම් නන්දක්කයි සුනිල් සර් රුයි උන්ගේ කරේ බැන්ද සයනයිඩ් ප්‍රමාණය විජේවීරටත් වඩා වැඩියි.

ටික කාලෙකින් නන්දක්ක ශ්‍රීලනිප චන්ද ලැයිස්තුවක හිටියා වගේ  මතකයක්  තිබේ.  එය  හරියටම  විශ්වාස  නැතත්  ඉන්  පසුව  නැවත  ඒ  කැරලිකාර  ස්වරූපය  ඇගෙන්  දුටුවේ  නැහැ.  මගේ හිතේ එතුමියත් පුනුරුත්තාපනය කරගන්න ඇති තමන්ව. අපිට තිබ්බ ඇම්ම එයාටත් ඊට කලින් තියෙන්න ඇති. 

තවමත් මගේ ප්‍රියතම ගායිකාව නන්දා.

[සංවාදය  මතුකළ රුවන් බණ්ඩාර  සහ  ද්‍රව්‍යමය  දායකත්වය  දුන්  රංග  වීරක්කොඩි  දෙපළට  විශේෂ  ස්තූතිය]

Saturday, December 31, 2016

2017 නව වසර උදාවේ ගිනිකෙළි


නව  වසර  උදාවේ ගිනිකෙළි  වල සොඳුරු  දසුන්  ඔබ  හමුවේ  මෙසේ ඉදිරිපත්  කරන්නෙමු (පහත සබැඳි)

2017 පෙර  සියලු  වසර  ඉක්මවා  මෙම සුන්දරත්වය  අප  වෙතට  ගෙන  එන වසරක්  බව  දැනටමත්  ස්ථිරය. 2017 වසරේදී  මෙවැනි ගිනිකෙළි  වල  සොඳුරු  දසුන් ලොව  පුරා  දැකගැනීමේ   අවකාශය  කාටත්  හිමිවනු  ඇත.

නව  වසර උදාවේ වර්ණවත්  රාත්‍රිය  තුල  ඔබට  සුව  නින්දක්  පතමු.

http://www.bbc.com/news/world-middle-east-38476807

http://www.bbc.com/news/world-europe-38481521

Thursday, December 22, 2016

නව යුගයේ සිව්වැනි වාර්ෂික සැමරුම

"අසුරු සැනින් එක මොහොතකදී
කාලය නැවති යලි ඇර බී
විශ්වය අලුතින් බිහිවේවා
ඔබේම වී මා මගේම වී ඔබ
අපේම වී අප ඉපදේවා"

හරියටම අදින් සිව් වසරකට පෙර අපි එසේ අලුතින් බිහි වූ විශ්වයේ ඉපදුනෙමු. 2012 දෙසැම්බර 21 අප කාගේ හෝ වී නම් 2012 දෙසැම්බර් 22 අපි ඔවුන්ගේම වී නැවත ඉපදුනෙමු.

2012 ලෝක විනාශය විසින් මිනිස් වර්ගයා රැවටුණු පළමු විහිළුව නොවේ. එහෙත් සිනමා පටයක ප්‍රචාරණ අවශ්‍යතාවයක් උදෙසා මිනිසා තමා රවටා ගත් ප්‍රථම අවස්තාව විය යුතුය.

2012 නම් චිත්‍රපටය නිර්මාණය කිරීමේදී ඔවුන් මුහුණ දුන් මූලික ගැටළුවක් විය. එනම් ඇත්තෙන්ම 2012 ලෝක විනාශයක් වන බවට මහලොකු සාධක නොමැති වීමයි. ට්‍රේලරය බලා අන්තර්ජාලය පීරන මිනිසුන් ඒ සාධක නොමැතිකම නිසා චිත්‍රපටය නොබැලීමට විශාල ඉඩකඩක් තිබුණි. කොටින්ම බුක් ඔෆ් රෙවලේෂන් අදහන ක්රිස්තියානිකාරයෙක්වත් ඔය ලණුව කන්නේ නැත.

එහි අධ්‍යක්ෂකවරයා විද්‍යාව සම්බන්ධයෙන් දරන්නේ අමුතුම ඉතිහාසයකි. 1998 එළි දැක්වූ Independence Day චිත්‍රපටයේ ඔහු ජාවා ප්‍රෝග්‍රෑම් එකකින් වයිරසයක් ලියා පිටසක්වල යානයක පරිගණක පද්ධතිය අකර්මන්‍ය කරවීය. 2004 දී Day After Tomorrow නම් චිත්‍රපටයකින් සියවසක් හෝ අඩුම ගණනේ දශක කීපයක් ගතවන අයිස් යුගයක් තෙදිනකින් රැගෙන ආවේය. එහෙත් 2012 එසේ විද්‍යාවේ අතපල්ලෙන් වැටෙන පොඩි බොරුවකින් ගොඩ දා ගත නොහැකි විය. ඒ නිසාම මේ සඳහා "අලුත් විද්‍යාවක්" අවශ්‍ය විය.

චිත්‍රපටය නිර්මාණය කෙරෙන 2008 සමයේ යු ටියුබ් වැනි ඕනේ බක්කක් දැමිය හැකි මාධ්‍ය තුල 2012 ලෝක විනාශයක් ගැන කියවෙන විවිධ "විද්‍යාත්මක" වාර්තා වැඩසටහන් පහළ විය. ඒවා කෙතරම් සර්ච් හිට්ස් වලට ඔබ්බවා තිබුනේද කිවහොත් එම සමයේ අදාළ මාතෘකාව සර්ච් කළහොත් ලැබෙන පළමු හිට්ස් සියල්ලම පාහේ එම "විද්‍යාත්මක" වාර්තා වැඩසටහන් විය. අදටත් ඒවායේ මූලය කොහේදැයි සඳහනක් නැත. 2012 දෙසැම්බර් 21 මහා බොරුව නිමා වූ පසු අපේ වාර්තා වැඩසටහන වැරදියි කියා කුඩා සටහනක් ඉදිරිපත් කල කිසිවෙකුත් නැත. මීට හේතුව ඒ බොහෝ විද්වතුන් ද කතාව මෙන්ම ප්‍රෝඩාකාරී නිර්මාණයන් වීමයි.

අවසාන පලය වූයේ විශාල් පිරිසක් මෙය ඇදහීමත් තවත් පිරිසක් මෙය තරමක් දුරට හෝ විශ්වාස  කිරීමත්  පමණි. 2012 චිත්‍රපටය විශාල බොක්ස් ඔෆිස් වාර්තා තබන්නට ඇත. එහෙත් වඩාත් විශාල සිද්ධිය වූයේ චිත්‍රපටය නොවේ, මෙම "විද්‍යාත්මක වාර්තා වැඩසටහන්" විසින් 2012 ලෝක විනාශය සත්‍යයක් බවට බොහෝ දෙනෙකු තුල මතයක් බිහි කිරීමයි.

මේ මහා විගඩම  උගත්  යයි  සම්මත  ලෝකයා  අතර  පැතිරෙද්දී  ඒ ගැන  විස්සෝප  වෙමින්  නව  යුගයක  උදාව  සමරන්නට  මායාවරුන්ට  සිදුවිය.

2012 ලෝක විනාශය සිදුවී අලුතින් බිහිවූ ලෝකයේ හතරවෙනි වාර්ෂික සංවත්සරය දවසේ තේරුම් ගතයුතු වන්නේ ලොකුම භයානක බොරු එන්නේ දේශපාලකයින්ගේ කටින් හෝ හොලිවුඩ් ෆිල්ම් වලින් නොව "විද්‍යාත්මක හෝ ඓතිහාසික වාර්තා වැඩසටහන්" වලින් බවයි.

Friday, December 16, 2016

සිරියානු කතාව

කාලෙක ඉඳල මේ ගැන කෙටි සටහනක් ලියන්න හිටියේ නිතර කට්ටිය මේ කතාව අහන නිසා. කෙසේ වෙතත් මේ වර්තමාන සිරියානු අර්බුදයේ ආසන්න ඉතිහාසය ගැන කෙටි සටහනක්.

ඉස්සරම ඔය දෙරට පාලනය කලේ අසාද් පියපුතුන් සහ සදාම් නේ. මේ දෙපිරිසම තම රටවල සුළු ජාතිකයන්. සුන්නි බහුතර සිරියාවේ ෂියා අසාද් වගේම ෂියා බහුතර ඉරාකයේ සුන්නි සදාම්. හැබැයි මේ දෙන්නම අයිති වන්නේ අරාබි බාත්වාදී [බාත් කියන්නේ පුනරුදයට] පක්ෂ දෙකකට. බාත්වාදය සමාජවාදයෙන් පොඩ්ඩයි නූතනවාදයෙන් පොඩ්ඩයි කලවම් කරාපු ඒකාධිපති පාලන ක්‍රමයක්. සේකුලර් වීම, රට සංවර්ධනය කිරීම ස්ථාවර වීම වාර්ගිකව නොසිතා රට ගැන සිතීම වගේ අගයන්න ඕනේ එව්වා තියෙනවා. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය නැහැ. දරදඬු යි, දූෂිතයි.

ඔය කාලේ දෙරටේම ආගමික අන්තවාදයට ඒ හැටි තැනක් දෙන්නේ නැහැ. දෙගොල්ලම එය තදින් මර්දනය කළා. කලාපයේ පැතිරෙන සුන්නි අන්තවාදය [අල් කයීඩා] මේ දෙරටට ම ආවේ නැත්තේ ඒ නිසා.

කිසිම තාර්කික හේතුවක් නැතුව අතේ පැලවෙන බොරු ටිකක් දීලා ඇමරිකාව සදාම්ව මැරුවට පස්සේ ඉරාකයේ බලය චන්දෙන් ආපු ෂියා මූලික රජයට යනවා. ඔවුන් බහුතරය. ඒ අතර සදාම්ගේ ආණ්ඩුවේ සහ හමුදාවේ බලය තිබ්බේ සුන්නි එවුන්ට නිසා ඇමරිකාව ඒ පාර්ශ්වයන් කොන්කරල ඔවුන්ට එරෙහිව විවිධ ක්‍රියාමාර්ග ගන්නවා. ෂියා රජය පත්වුනාට අතීතයේ සදාම් ශියාවරුන් තදින් මෙල්ල කර තිබ්බ නිසා ප්‍රබල හමුදාවක් හැදෙන්නේ නැහැ සදාම්ගේ හමුදාවේ වැඩි හරිය සුන්නි. ඉතින් ශියා ආණ්ඩුව කරන්නේ ෂියා මිලිශියා වල බලයෙන් රට පාලනය කිරීම. මේ නිසා සුන්නි වරුන්ට ඇමරිකන් පීඩන වලට අමතරව ෂියා ආණ්ඩුවේ මිලිශියා වලිනුත් බැට කන්න වෙනවා. සදාම් විසින් වළකා තිබ්බ සුන්නි ආගමික අන්තවාදය ඒ බැටකන සුන්නිවරුන් අතරට යන්නේ ඒ වෙද්දී. සදාම්ගේ යුද බලය සදාම් නැතිවුනාම ක්‍රමයෙන් සුන්නි අන්තවාදයේ සරණ යනවා.

ඔය අතරේ නියගයක් නිසා එන දුර්භික්ෂයක් හේතුවෙන් සිරියාවේ ඇතිවන උද්ඝෝෂණ තත්වයක් සහ එය මර්දනය කරන්න අසාද් එල්ල කරන ම්ලේච්ච ප්‍රහාර නිසා අලෙප්පෝ ආශ්‍රිතව මහජන නැගිටීමක් වෙනවා. ආරම්බයේ ඒක සාධාරණ මහජන නැගිටීමක්. පෙර වුනා සේ ම අසාද් ඔහුගේ යුද බලය දැඩි ලෙස මුදා හරිනවා. මේ සමගම උද්ඝෝෂණය කැරැල්ලක් වෙනවා. හිලරිගේ විදෙස් ප්‍රතිපත්තිය විසින් උස්සලා තියන අරාබි විප්ලවයේ කොටසක් ලෙස මේක හඳුනා ගැනෙනවා.

සිරියාව රුසියාවට සහය දෙන නිසා ඇමරිකාව මේ කැරැල්ලට සහය දෙනවා. සිරියාවේ අසාද් එකක් සතුරු නිසා තුර්කිය අවස්ථාවෙන් උපරිම ප්‍රයෝජනය ගන්නවා. තුර්කියේ ක්‍රියාකාරිත්වය වැදගත්. මොකද අලෙප්පෝ වල කැරලිකාරයින්  පරදින ගානට එද්දී තුර්කිය මිනිස් බලය පොම්ප කරනවා. මෙන්න මේ පොම්ප කල මිනිස් බලය ඇත්තෙන්ම පිටරටවලින් එන්නේ. ඒ බොහෝ දෙනා එන්නේ ප්රජාතන්ත්රවාදය ගේන්න නොවේ. ඔවුන් අතර ප්‍රචාරය යන්නේ ෂියා අසාද් එලවන සුන්නි ව්‍යාපාරයක් ලෙස. ඉන් තියරි මේ ජිහාඩ් එකක්. ඉතින් මේ මුස්ලිම්මු එන්නේ ජිහාඩ් කරලා මැරෙන්න. තුර්කිය දේශසීමා ඇරලා ලෝකෙම ඉන්න අන්තවාදීන් එවනවා. ඉරාක දේශසීමාවෙන්න පෙර  කී  ලෙස   එහෙ හැදිච්ච සුන්නි අන්තවාදිනුත් එනවා. ඇමරිකාව ඇතුළු බටහිර [හිලරි විසින් මෙහෙයවූ ඔබාමා යටතේ තිබ්බ විදෙස් ප්‍රතිපත්තිය] මේ කරුණු දැක දැකම ඒ පොදු ව්‍යාපාරයට සහය දෙනවා. සටන ඉරාක සිරිය දේශසීමාවේ දෙපැත්තටම පැතිරෙනවා.

ඒ ව්‍යාපාරය ඇතුලේ ෆ්‍රී සිරියන් ආමි කියල ලේබල් එකක් තියෙනවා. ඊට අමතරව 2012 විතර තිබ්බ අල් කයීදා ඉන් ඉරාක් ඇන්ඩ් සිරියා කියන නමත් තියෙනවා. ඇත්තෙන්ම භුමියේ එහෙම බෙදුමක් නැහැ කියලා මම ඒ දවස්වල පුවත් වල කියෙව්වා.

පස්සේ වෙන්නේ අල් කයීදා ඉන් ඉරාක් ඇන්ඩ් සිරියා දෙකට කැඩෙනවා. අයිසිස් වෙන්නේ එහි වඩාත් අන්තවාදී කල්ලිය. අනික අල් නුස්රා දිගටම  අල් කයීඩා  එක්ක  ඉන්නවා. අයිසිස් ගේ අරමුණ වෙනස් වෙලා ඔවුන් අනිත් අයත් එක්ක ගැටෙන නිසා  ඔවුන්  පැහැදිලිව  වෙන්කළ  හැකියි. අදටත් ෆ්‍රී සිරියන් ආමි, SDF ආදී ඇමරිකන් ආධාර ලබන කල්ලි සහ අල් නුස්රා වෙන් කරන්න අමරිකාවටමත් බැහැ.

කලාපයේ සුලුජාතියක් වෙච්ච කලාපයේ හැමෝගෙන්ම ගුටිකාපු කුර්දි බලවේග තමන්ගේ  සහ  සහෝදර  යසිදී  වරුන්ගේ  ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් එක්සත් වෙන්නේ මේ වෙලාවේ. අවාසනාවකට තුර්කිය තම පරම සතුරා ලෙස සලකන්නේ ඔවුන්. තුර්කිය කකුලෙන් අදිද්දීත් අයිසිස් එකට වැඩිම ෆයිට් එකක් දුන්නේ කුර්දි සටන් කරුවන්.

තුර්කිය මෙතන බයානක සෙල්ලම් ගොඩක් කරනවා. එකක් තමයි අසාද් පරදන්න අන්තවාදය නිර්මානයකරන්නේ තුර්කිය හරහා. අයිසිස් පවා අන්තවාදීන් බව දැනගෙනම නිර්මාණයට සහ පිරිස් බලය සැපයීමට ඔවුන්ගේ භුමිය භාවිතා වුණා. ඒ වගේම තෙල් ළිං වල බලය අල්ලාගෙන ඉන්න අයිසිස් අයගේ අවනීතික තෙල් බෝඩර් එක හරහා ලෝක වෙළඳපොළට එවීමෙන් තුර්කිය අධික ලෙස ලාබ  ගන්න බවත් කියවෙනවා. යුද්ධය  හේතුවක්  කරගෙන  කුර්දින්ට  පහර  දීම  තමා  අනික.  අයිසිස්  එකට  දුවන්න  ගහපු  කුර්දිවරුන්  නතර  කලේ  බෝඩර්  එක  ඉක්මවා  ගිහින්  ඔවුන්ට  පහර  දුන්නු  තුර්කිය.  කතාවට  පර්ෆෙක්ට්  දුෂ්ටයෙක්  ඕනෙනම්  එර්දොගාන්  තමා  ඒ.

ඇමරිකාව ඒ කාලේ උන්නේ ඔවුන්ගේ අන්තවාදීම විදෙස් ප්‍රතිපත්තියක. බුෂ් යුගය සහ ඔබාමා-හිලරි යුගය ඇමරිකාවේ අන්තවාදීම කාලයක්. ඉරාකයේ හෝ සිරියාවේ කිසිම ක්‍රියාකාරකමක් කරන්න ඔවුන්ට සාධාරනහේතුවක් හෝ කිසිම අයිතියක් නැහැ. දැන්වත්   ඒක වෙනස් වේවි කියා හිතනවා. රුසියාව තමන්ගේ සිරියන් බල කඳවුර වෙනුවෙන් ඕනෑම දෙයක් කරනවා. ඒ සමහර ක්‍රියාවලින් කොපමණ ජීවිත හානි වුනත් ඔවුන් ගණන් ගන්නේ නැහැ. රුසියාවේ ප්‍රහාර අනිත් අයට වඩා වදින්න ඕනේ ඉලක්ක වලට වැදුනට රුසියාව කොහෙත්ම සාන්තුවරයෙක් නොවේ.

කෙටියෙන් කිව්වොත් මහජන නැගිටීමක් ලෝක දේශපාලන බලවතුන් කලාපිය අවස්ථාවාදීන් සහ කලාපයේ පැතිරෙන අන්තවාදය විසින් හයිජැක් කිරීමක් වෙන්නේ. මහජන නැගිටීම කියන ලේබලය යටතේ භුමියේ ක්‍රියාත්මක වන්නේ අන්තවාදීන් පිරිසක්. මෙතන හොඳ අය කවුරුවත් නැහැ. නරක අඩු සහ ස්ථාවරත්වයක් ගොඩ නැගිය හැකි පාර්ශ්වය තේරීම පමණයි කල හැක්කේ.

ඒක ප්‍රමාද වෙන දවසක් ගානේ අයිසිස් වගේ බලවේග වලින් ලෝකය පුරා වෙනත් ස්ථාන වල ඉස්ලාමික අන්තවාදය ප්‍රේරණය වීමත්, සංක්‍රමණ අර්බුදය සහ එහි සැඟවී යන ත්‍රස්තවාදයේ තර්ජනයත් එන්න එන්නම වැඩිවෙනවා. දවසක සිරියාවයි ඉරාකයයි සාමකාමී වුනත් ලෝකය පුරා එහි ශේෂයන් පැතිරීම වලකින එකක් නැහැ. ඇෆ්ගනිස්තානයේ  පකිස්තානයේ  බංග්ලාදේශයේ ඉන්දුනීසියාවේ නයිජෙරියාව මාලි  වැනි  අප්‍රිකානු  රටවල  අයිසිස්  වල  බලපෑම  ඉස්මතු  වෙනවා.  ලෝකේ  හැම  තැනකම  වගේ  ඔවුන්ගෙන් ඉන්ස්පරේෂන්  ගත්ත  ප්‍රහාර  එල්ල  වෙනවා. මේ  බලපෑම බොහෝ  විට  ඉදිරි  දශක  කීපයක  ලෝකයේ  ප්‍රමුඛම  අර්බුදය  වේවි.

Saturday, December 3, 2016

බස් කතාබස්

බස් කාරයෝ  ස්ට්‍රයික්  ලු ය.  කතාබස්  කාරයින්  වැඩට  බහින්නේ  එතකොටය. මේ  බස්  කාරයින් ට  ගෙවන්නට  බැහැ  කියන  අධික  දඩ  මුදල්  සම්බන්ධ  කතාවක්  නොවේ.  මේ  බස්  දුවන  හැටි  ගැන  කතාබස්  කාරයින්  කියන  කතන්දර  සම්බන්ධ  කතාවකි.

දැන්  මෙතන  අපි  බස්  කියන්නේ  නගරයක හෝ  රටක  එදිනෙදා අවශ්‍යතා  වෙනුවෙන් දුවන  බස්  ගැන.  ලක්සරි  කෝචස්,  විනෝද  ගමන්,  දුර  නගර  වලට  යන [ලංකාවේ එවැනි  දුරවල්  නැත]  මිල  අධික  ගමන්  ආදියට  අදාළ  නොවේ.

බස්  කතාබස්  කීපයක්  මෙසේ  දැක්විය  හැකිය.

  •  ඉස්සර  ජනසතුකරන්න  කලින්  ඔය  බස්  සමාගම්  නියමෙට  දිව්වේ?  ජනසතුවෙන්  තමයි  කාල  දැම්මේ
  • බස්  ජනසතු  කරලා  නියම  සේවාවක්  වගේ  කරගෙන ආවනේ,  කොහෙද  ප්‍රයිවට්  ඔපරේටර් ලට  දීල නා  ගත්ත 
  • අවුල  තියෙන්නේ  තනි  තනි  එකාල  බස්  දුවන  එකේ.  පොකුරු  සමාගම් හදලා  රූට්  ටික  බෙදුවනම්  ගානට  දුවයි.
  • යකෝ  මුන්  ටිකටුත්  කඩන  ගමන්  පෙට්‍රල්  වලටයි  අමතර  කොටස්  වලටයි  ආණ්ඩුවෙන්  සල්ලි  ඉල්ලන්නේ 
  • ලංකාවේ  කාලකන්නි  බස්  කාරයෝ  බස්  දුවන  හැටි  විතරක්, එහෙන්  දාල  මෙහෙන්  දාල කට  කපලා  ලෝඩ්  කරගෙන,  අනික්  උන්  එක්ක  තරගේ 
  • පුද්ගලික  අංශයට දීලම  දාල ටිකට්  මිල  පාලනයෙන්  නිදහස්  කරන්න  ඕනේ. ආණ්ඩුවට  මොකුත්ම  කරන්න  දෙයක්  නැහැ
ඔය  වගේ  කතන්දර  බොහොමයි.  බොහෝ  දෙනා  කැමති  බවක්  පෙන්නන්නේ  දියුණු යයි  සම්මත   රටවල  පොදු ප්‍රවාහන  පද්ධති  වලට.  ඒ  කියන්නේ  වෙලාවට  බස්  දුවන,  ඒ  බස්  වල  එක  මිනිහෙක්  හිටියත්  [එකෙක්වත්  නැතත්]  ඩ්‍රයිවර්  ගානක්  නැතුව  දුවන, හැබැයි  ඕන  බක්කෙකුට ගෙවා ගන්න  පුළුවන්  තරම්  අඩු  මිල ටිකට්  එකක්  දෙන, පාසල්  සේවා,  සීනියර්  සිටිසන්  ලට  අවම  ගාස්තු  ... ඔන්න  ඔහොම  එකක්. හැබැයි  කොහොමද  මේවා  දුවන්නේ?

සමහරු  කියනවා  පොකුරු  ක්‍රමයක්  ගැන.  එහෙත්  පොකුරු  සමාගම්  වල  ඔපරෙෂනල්  කොස්ට්  එක  තනි  ඔපරේටර්  ට  වඩා වැඩි  මිස  අඩු  නැහැ,  මොකද  සමාගමක්  දුවන ඕවර්හෙඩ්  එක  එනවා  ඩ්‍රයිවර්  කොන්දොස්තරට  උඩින්. කවුද  මෙව්වට  සල්ලි  දෙන්නේ?

සරල  මූලික  ගැටලුව  නම්  සීට්  ගානට  මිනිස්සු  දාල,  හෝ  ඊටත්  අඩු  රාත්‍රී  සේවා  එහෙමත්  කරගෙන  යන්න  නම්  සාමාන්‍ය  මගියෙකුට  ගෙවිය  හැකි  මිලේ  ටිකට්  ආදායමකින්  බැහැ.  එක්කෝ  ඒ  ටිකට්  මිල  කීප  ගුණයකින්  වැඩි  කරන්න ඕනේ  නැත්නම්  අදාළ  පිරිවැය  වෙනත්  අතකින්  හොයා  ගන්න  ඕනේ.

මේ  දියුණු  යයි  සම්මත  සේවා  වල  තත්වය  පවත්වා  ගන්න  ඔවුන්ට  ටිකට්  වලින්  ලැබෙන  මුදල  මදි. ඒ සමාගම්  දුවන්නේ  ඒ කලාපයට ප්‍රවාහන "සේවාව"  නිසි  පරිදි  උසස්  තත්වයෙන්  සපයන  නිසා  ආණ්ඩුවෙන්  ගෙවන දීමනාවකින්. එනම්  බදු  ගෙවන්නන්  තමා  මේ  සේවාවට  ගෙවන්නේ.

ඔය  ආණ්ඩුවේ  ආයතන, අර්ධ  රාජ්‍ය  සමාගම්, පුද්ගලික  සමාගම්,  තනි  ඔපරේටර්ස්  ලා  ආදී ලෙස  වෙන  වෙනස්ව  තියා  ගන්නේ ඔපරේෂනල් කාරනා  පමණයි. ඒවා  බස්  පද්ධතියේ  රෝද  මිස  එන්ජිම  නොවේ.  බස්  පද්ධතියට  මුදල්  දාන  එන්ජිම  බදු  මුදල්.

ඕක  තමයි  දියුණු  රටවල සූකිරි  බස්  සිස්ටම් ගින්දර  වගේ  දුවන  රහස.  රෑට  තනි  මිනිහට  දිව්වත්  සබ්සිඩි එක එනවා. ඉතින්  එහෙම  කරන්න  පුළුවන්.  කලබල  වෙලා  එහෙන්   මෙහෙන්   දාගෙන  දුවලා  වැඩියෙන්  ට්‍රිප්  එකක්  අදින්න  ඕනේ  නැහැ,  මොකද  විශාල  ආදායමක් එන්නේ  ටිකට් වලින්  නොවේ. 

අපි  දැන්  හිතමු රාජ්‍ය  අංශය  ඔපරේට්  නොවෙන පුද්ගලික  රූට්  එකක   මේ  සබ්සිඩි  එක  නතර  කලොත්  වෙන්නේ  මොකද්ද?  අර තනි  මිනිහට  බස්  එකක්  දුවයිද?  සමාගමට  සල්ලි   දාපු  අයට  ලාබ  ඕනේ. ඒ  නිසා ඉබේම  ඔවුන්  අර  කට  කපල  දුවන  වෙලාවල්  පමණක්  බලා  තරග  කරන්න  ගන්නවා. කොලිටිය  බහිනවා.

මම  හිතන්නේ  කාටත්  පොදුවේ  තියෙන්නේ  විකල්ප  කීපයයි.

1. රාජ්‍ය  අංශය  විසින්  ප්‍රවාහනය ඒකාධිකාරයක් පවත්වාගැනීම.  සියලු  වියදම්  රජයෙන්,  ප්‍රවාහන  සේවාවට  කඩපු  ටිකට්  මුදල ඇරෙන්න  සියල්ල  බදු  සල්ලි. ඒවායින්  දුවන  රාජ්‍ය  දෙපාර්තමේන්තුවක්  හෝ  අර්ධ  රාජ්‍ය  සමාගමක්.

2. පුද්ගලික  අංශ  අතර  ප්‍රදේශ  බෙදාදී  ඒ  ප්‍රදේශ  අනුව  කිසියම්  සබ්සිඩි  එකක්  දීම. ඒ  කිව්වේ  එතනත්  බදු  සල්ලි.

3. මිල  පාලනයකින් තොරව කාල  සටහන්  රජයෙන්  නොහදා   එහෙත්  බදු  මුදල්  ද  නොයොදා  බස්  කාරයින්ට  රිසි  සේ  මිල පවත්වා  ගන්න කියා  රජය  ඉවත්  වීම.

4. මිල  පාලනයකින්  හා කාල  සටහන්  ක්‍රමයක්  සහිතව පුද්ගලික  අංශයට  පවරා  සබ්සිඩි  එකකින් තොරව  පවත්වා  ගැනීම

දැන්  මේ  එක  එකෙන්  වෙන  ප්‍රතිපල  බලමු.

පළමු  එක  සැලකුවොත් රාජ්‍ය  අංශයේ  පොදු  අකාර්යක්ෂමතාවය  සහ  සේවා දායකයාට  දක්වන  නොසැලකිල්ල   එන්න  එන්නම  වැඩි   වෙනවා.  බදු  මුදල්  සැහෙන්න  වැයවෙනවා.  එහෙත්  උත්සහ  කලොත්  හොඳ  සේවයක්  තියාගන්න පුළුවන්. දෙවන්නටත්   පෙර  සේම  බදු  මුදල්  වැය  වෙනවා.  තරගකාරී  පුද්ගලික  අංශය  ඔපරේෂනල්  මට්ටමින්  යොදා ගැනීමෙන් වඩාත්  හොඳ සේවාවක් ලැබෙනවා. දැන්  මේ  ඔප්ෂන්  දෙක  මාරයි  වගේ  හිතුනට එහි ඇති  ගැටලුව  නම්  බදු  සල්ලි  වැය  කරන   එක.  ඒ  වගේම  ඒ  බද්දේ  වැඩි  හරියක්  ගෙවන්නේ එදිනෙදා  බස්වල  යන්නේවත්  නැති  මිනිස්සු.  මෙය  අසාධාරණයි  කියා  මතයකුත්  සමාජයේ  තියෙනවා.

 තෙවැන්න  අනුව  සමාගම්  වලට  කැමැත්තක්  කල  හැකියි.  ඒ  අනුව  බොහෝ  විට  කට  කපලා  සෙනග  දාගන්න  හෝ  අධික  මිලක  ටිකට්  එකක්  ලබා දීම  ඔවුන්ට  කරන්න  වෙයි.  පීක්  ටයිම්  රූට්ස්  ඇරෙන්න  ආයිත් ඔය  එකා  දෙන්නට  බස්  දුවන්න  හැකියාවක්  නැහැ. මේ  මොඩලය  අනුව බස්  සේවා  අවශ්‍ය  බොහෝ  දෙනෙකුට  ඒවා  ලබාගන්න  බැහැ,  විශේෂයෙන්ම  එදිනෙදා  රස්සාවට  යන  අයට. ඒ  තුලින් විරැකියාව  වැඩිවීම, කාර්මික  ප්‍රදේශවල  ජනයා  පැල්පත්  හා  මුඩුක්කු  තනාගෙන  පදිංචියට  පැමිණීම  වැනි  සමාජ  ප්‍රශ්න  ඇතිවෙනවා. ඇන්ගොලාවේ  ලුවන්ඩා  නගරය  එහෙම  ගැටළු  තියෙන  තැනක්.  තනිකර  පුද්ගලික  බස්  සේවාවේ  ටිකට්  දෙකක  මිල  බොහෝ  සාමාන්‍ය  මිනිසුන්ගේ  දෛනික  වැටුපට  වඩා  වැඩියි.  

දැන්   ඔය  අංක  හතර  තමා ලංකාවේ  තියෙන්නේ.  වෙන  දේ  පැහැදිලියි.  කට  කපලා  සෙනග  දාගෙන  පාරේ  වමෙන්  දකුණෙන්  බැරිනම්  උඩින්  හරි  ගිහින්  හැකිතාක්  ට්‍රිප්ස්  ගානක්  ඇදගෙන  අමනුස්ස  විදිහට  නොකලොත්  ලාබයක්  එන්නේ  නැහැ.  ඒ  වගේම  මිනිස්සු  අඩු  රූට්  හෝ  වෙලාවල්  තියේනම්  නොයා  ඉන්න  තමයි  වෙන්නේ. මොකද  ටිකට්  මිල  ෆික්ස්ඩ්.  සබ්සිඩි  ලැබෙන්නේ  නැහැ  හෝ  ලැබෙන්නේ  පොඩි  සීන්  එකකට  විතරයි [ඉන්ධන/අමතර  කොටස්  වැනි]. ඉතින් ඉන්ධන  ලීටරයකට වැඩිම  ටිකට්  ගානක්  කැඩීම  පමණයි  එකම  ඔප්ෂන්  එක.

ඉතින්  පින්වතුනි,  ඔච්චරයි  සීන්ස්  එක.  කැමති  එකක්  තෝරාගෙන  ඒ  පතා  ආපු  බෝධියෙන්  ලැබෙන  ආනිශංසය  විඳගෙන  ඉන්න  පුළුවන්. වැපිරූ  බෝගයේ  පල  මිස  වෙන  ඒවා  ඉල්ලන්න  එපා.

තියෙන  බස්  එකතු  කරලා  පොකුරු සමාගම්  හැදුව  කියල  මූලික  ගැටලුව  පියවෙන්නේ  නැහැ  මොකද  මූලික  ගැටලුව  ඔපරෙෂනල්  දෙයක්  නෙවි,  සල්ලි  දෙන්නේ  මොකාද  කියන  එක.  සේවාව  හොඳ  කරන්න පුළුවන්  එකම  විදිහ  තමයි මහජනයා  ගෙවන  බදු  ඊට  වියදම් කිරීම. ඉස්සර  දෙවැනි  රාජසිංහ  රජ්ජුරුවන්ගේ  කාලේ  සමාගම්  අගේට  දිව්වා  වගේ  කතා  අදාළ  නැහැ.  ඒ  කාලේ දවසට රූට්  එකක  දුවන්නේ  ට්‍රිප්  එකයි  දෙකයි,  මිනිස්සු  කියල  එව්වයේ  ගියේ  සල්ලි  කාරයින්  විතරයි.  වර්තමාන  සංකීර්ණතාවය  ඒ  කාලේ  තිබ්බේ  නැහැ.

මෙතැනදී  සමාජවාදීන්, ලිබරල්  වාදීන්  ලිබටේරියන්  මතවාදීන්  තම  තමන්ගේ  තියරි  වල  එල්බගෙන  එක  එක  අතට  වචන  නවමින්  විකාර  කියවන  බවක්  පෙනෙනවා.  එහෙත් වචන  නැවුවට  ඉලක්කම්  නවන්න  බැහැ නේ.  කතාබස්  ගානට  පාරේ  බස්  දුවන්න  අමාරුයි.

Saturday, November 26, 2016

ෆිදෙල්

ප්‍රකට සෙලිබ්‍රිටියක් වන ෆිදෙල් කස්ත්‍රෝ මියගිහින්.

සමාජවාදයේ උපරිමය තිබ්බ කාලේ කස්ත්‍රෝ කියුබාව සමාජවාදය කරා ගෙනගියා. චේ වගේ අතාත්වික නොවී තමන්ට හැකි අයුරින් රටක් නිර්මාණය කරන්න උත්සහ කළා. ඒ තුලින් නිර්මාණය වෙච්ච පද්ධතියේ හොඳ මෙන්ම නරකත් තියෙනවා. වඩාත්ම වැදගත් පොයින්ට් එකනම් ලෝකේ කාලයක් තිස්සේ නිර්මාණය වන මානව දැනුම් පද්ධතියට එපිටින් ගිහින් අලුත් ලෝක නිර්මාණය කරන්න දඟලන මේ තනි මිනිස් උත්සාහ වලට යාහැකි දුර සහ ලබාගතහැකි දේවල් සීමිත වීම. එහි යටම යට තියෙන්නේ ලෝක දැනුමකට අභියෝග කරන තනි මිනිස් උත්සාහයක නොහැකියාව.

කස්ත්‍රෝ ඇවිත් බැටිස්ටා වැනි මිලිටරි ඒකාධිපතියෙක් එලවද්දීත් ලෝකේ බොහෝ රටවල් තිබ්බේ ඒ ආකාරයේම ඒකාධිපති පාලන. උදාහරනෙකට ගන්න ස්පාඥ්ඥය. 1950 දශකයේ ඔය දෙරටේ මහලොකු වෙනසක් තිබ්බේ නැහැ මගේ හිතේ. කස්ත්රෝටත් දශක දෙකකට පස්සේ උන්ගේ "බැටිස්ටා" ව එලවපු ස්පාඥ්ඥය පොදු ලෝකේ දැනුමත් එක්ක සමගාමිව ගියා. කස්ත්‍රෝ තනි ක්‍රමයක් හැදුවා. අද වෙනස බලාගන්න පුළුවන්.

කෙසේ වෙතත් කස්ත්‍රෝ හයිටියකට හොන්ඩුරාස් රාජ්‍යකට වඩා හොඳ එකක් හැදුවා. මොකද ඒ රටවල් වගේ අරාජික අසාර්ථක දූෂිත පද්ධතියකට වඩා අර තනි මිනිස් උත්සාහය තුල ගන්න දෙයක් තිබ්බ නිසා.

තාමත් අපි හැත්තෑව දශකයේ.

කස්ත්‍රෝ සීතල යුද්ධයට ඇතුළු වුනාට වඩා ඇතුළු කළා, ඇමරිකාව විසින්. ඔහුට සෝවියට් කඳවුරට ඇතුළු නොවී ඉන්න ඔප්ෂන් එකක් තිබ්බේ නැහැ කොහොමත්ම. ඇත්තෙන්ම කස්ත්‍රෝ ව වෙනත් සමාජවාදී රටක වගේ එළවා දාන එක නොවුනේ ඇමරිකාවට සහ සෝවියට් සිස්ටම් එකට පින් සිද්ද වෙන්න. සෝවියට් සිස්ටම් එක ස්තානිය වැදගත්කම නිසා තම ප්‍රාග්ධනයෙන් කියුබාව නඩත්තු කළා. ඇමරිකාව කුප්ප අමන ආකාරෙට කියුබාව වට්ටන්න යාම නිසා කියුබන්ජනතාව තමන්ගේ නායකයා ගේ පැත්ත ගත්ත. පුංචි සඳහනක් ලෙස කියන්න ඕනේ සමාජවාදයට එරෙහිව ඇමරිකාව යුද ප්‍රකාශ කල රටවල් තුනේ විතරයි අනුව දශකෙන් පස්සේ සමාජවාදී රාමුව පෙරළන්න  මිනිස්සු  පාරට  බැස්සේ  නැත්තේ. මොකද  ඇමරිකාව  ඒ  රටවල්  ජන  මතය  ඒවායේ  පාලකයින්  දිහාට  විකර්ෂණය  කළ  නිසා. ඇමරිකාවේ ගොන්කම්.

තාමත් අපි හැත්තෑව දශකයේ කිව්වනේ. ඊට පස්සේ ලෝකය වෙනස් වුනා. ගෝලීයකරණය. නවලිබරල්වාදය, ධනවාදයේ අලුත් මුහුණ, බටහිරකරණය, කොස්මොපොලිටනිසම් ආදී විවිධ නම් වලින් හැඳින්වෙන සිස්ටම් එක ලෝකය ආක්‍රමණය කළා. ඒ හරහා නව ආර්ථික සංස්කෘතික රාමුවක් හමා ගියා. ඒ රැල්ල තුල රටවල් නැගිට්ටා, වැටුනා, අතපය කඩා ගත්ත, සමහරු ලස්සනට ඒ රැල්ල රයිඩ් කළා. කස්ත්‍රෝ කලේ වෙනස් දෙයක්. කියුබාව වහල දැම්ම. ලොස්ට් වර්ල්ඩ් ස්ටයිල් එකට. ඒ නිසා කස්ත්‍රෝගේ ඩයිනොසර කියුබාව තාමත් ඉන්නේ ඒ හැත්තෑව දශකයේ

ඔහොමම දුවන්න තිබ්බ සෝවියට් සිස්ටම් එක තිබ්බනම්. ඒත් ඒක වැටුනට පස්සේ කියුබානු පර්යේෂණය සමාප්ත වුනා. කස්ත්‍රෝගේ වැඩේ ඉවර වුනා අසුව සහ අනුව දශක වල. කොටින්ම දැන් කියුබාව කියන්නෙත් ප්‍රාග්ධනය හොයා යන තවත් එක රටක්. අනූව දශකයේ ඔවුන් මුහුණ දුන්නේ හරියටම අද වෙනසුවෙලා රාජ්‍යය මුහුණ දෙන අර්බුදයටම තමා.

ඒ වෙද්දී කස්ත්‍රෝ ඉවරයි. බලය තිබ්බද නැද්ද, ආදිය වැඩක් නැහැ. පර්යේෂණය අසාර්ථකයි. පද්ධතිය විනාසයි.

ඊට පස්සේ මිනිහ සෙලිබ්‍රිටියක් වුනා. හරියට නිකම් කොල්ල කාලේ සින්දු කිව්ව ෆිල්ම් වල උන්නු නළුවෙක් නාකිවෙලා වගේ. පොර කොල්ල කාලේ රිලීස් කරාපු ෆිල්ම් තාම හෝල්වල පෙන්නන ලංකාව වගේ රටවල පොර ටොප් චාට් වල තාම ඉන්නවා.

කස්ත්‍රෝ විසින් කල දේශපාලන කර්තව්‍යයක් ඉතුරුවෙලා නැහැ කතාකරන්න. එහෙත් ඔහු විසින් නිර්මාණය කල සෙලිබ්‍රිටි තත්වය තියෙනවා. චේ ගාවට චාට් එකේ ඉන්නේ කස්ත්‍රෝ. ස්ටාලින්, මාවෝ කිම් ඉල් සුන් වගේ අය චාට් එකට දාන්න බැහැ දාලත් නැහැ.

දැන් මැරුණේ අන්න ඒ සෙලිබ්‍රිටිය. රසික රසිකාවියන් වැලපෙන හැටි ඔබට දකින්න පුළුවන් වෙයි.

Sunday, November 13, 2016

ට්‍රම්පාගමනය

ට්‍රම්ප් දින්නේ කොහොමද කියා හිතන විශාල පිරිසක් ඉන්න නිසා මේ පෝස්ට් එක තවමත් වැලිඩ් කියා හිතනවා.

ට්‍රම්ප් දින්නේ කොහොමද? හේතු රාශියක් විවිධ කෝණ වලින් සලකන්න පුළුවන්. ඒ ඕනෑම ප්‍රධාන හේතුවක් තනිකර ගත්තොත් එය ප්‍රමාණවත්. එහෙත් මම ගන්නේ සරලම සහ ඍජු ම හේතුව.

ට්‍රම්ප් දින්නේ හිලරි නිසා. වරද්ද ගන්න එපා, මේ ජෝක් එකක් නෙවි කරන්නේ. ට්‍රම්ප් දින්නේ හිටපු රාජ්‍ය ලේකම් හිලරිගේ විදේශ ප්‍රතිපත්තිය නිසා. සිම්ප්ලි සිරියාව ලිබියාව ආදී රටවල් අස්ථාවර කරලා ඒ රටවලට තුර්කිය වගේ තම පාර්ශ්වකාර රටවල් හරහා ත්‍රස්තවාදීන් පොම්ප වෙන්න ඉඩ දීලා අද වෙනකනුත් ඒ ත්‍රස්තවාදීන්ගෙන් පූර්ණ ලෙස වෙන් නොවන හිලරි විසින් ආරම්භ කල විදෙස් ප්‍රතිපත්තිය නිසා.

අයිසිස් මූලිකව ලොව පුරා ඉස්ලාමික ත්‍රස්තවාදී ඝාතන රැල්ලක් පටන් ගන්නේ එතනින්. අල් කයීඩා හන්දි ගානේ බෙලි කැපුවේ නැහැ. අයිසිස් ආශ්‍රිත රැල්ල තමා ඒ තත්වය බිහි කලේ. 9/11 වුනාට මිනිස්සු අනාරක්ෂිත වුනේ නැහැ. හැබැයි පැරිසියේ පහර දෙද්දී ලෝකෙම මිනිස්සු තමන් අනාරක්ෂිත බව තේරුම් ගත්ත.

ඊට සමගාමිව මහාපරිමාණ සංක්‍රමණික අර්බුදයකුත් නිර්මාණය කලේ ඒ විදෙස් ප්‍රතිපත්තිය. ඒ සංක්‍රමණිකයන් අස්සේ ත්‍රස්තවාදීන් ස්මගල් වෙච්ච බව අමුතුවෙන් කියන්න ඕනේ නැහැ. අයිසිස් කියලම තිබ්බ. අනාරක්ෂිත බව දෙගුණ වුනේ ඒ නිසා.

ට්‍රම්ප් දිනන මූලික හේතුව ඒක. වෙන මොන හේතුව නොතිබ්බත් ඉස්ලාමික අන්තවාදය විසින් මිනිසුන් අනාරක්ෂිත කරවීම පමණක් ප්‍රමාණවත්. කට්ටිය කියනවා ට්‍රම්ප් මිනිස්සු බය කරලා චන්දෙ ගත්තලු. රෙද්ද තමා. මිනිස්සු බයවෙලා හිටියේ. ට්‍රම්ප් එන්න බොහෝ කලකට පෙර මිනිසුන්ට බයවෙන්න අවශ්‍ය පසුබිම හැදුවේ මූලික වශයෙන් හිලරි ප්‍රධානත්වයෙන්. ට්‍රම්ප් මොන බුලක් කෙලීද මම දන්නේ නැහැ. එහෙත් ඔහු ඉස්මතු කල ඉස්ලාමික අන්තවාදයේ ගැටලුව [ඔහු ඊට දුන් පිළියම් නොවේ] බොහොම කාලීනයි. ඒ ගැටලුව හදන්න ලෝකේ මූලිකවම වගකිවයුතු කෙනෙක් වේ නම් ඒ අන් කිසිවෙකු නොවේ ඔහු අතින්ම පැරදුනු හිලරි ම තමා.

කර්මා ඉස් අ බීච් කියල එහෙම, වට් ගෝස් අරවුන්ඩ් කම්ස් අරවුන්ඩ් කියල එහෙම අපේ පැරැන්නෝ කියලා තියෙන්නේ කට කහනවට නෙවි. දැන් විස්සොපේ නවත්තලා සත්‍යයට මුහුණ දෙන්න කියලා ට්‍රම්පාගමනයෙන් තවමත් කම්පිතව ඉන්න ජාත්‍යන්තර විශ්ලේෂක භවතුන්ට ආරාධනා කරනවා. හිත නිවා ගන්න හැකි විදිහකට.


ප.ලි. දැන් ඔබාමා මාර නායකයෙක් කියන අපේ විශ්ලේෂක භවතුන් වෙනුවෙන් විනාඩියක නිශ්ශබ්දතාවයක් දෙමු නේද? තමන්ගේ රාජ්‍ය ලේකම් මෙසේ පිස්සු කෙලිද්දී ඒකා නිහතමානි රංගන කර කර හිටියේ හැබෑටම ඔබාමා බබෙක්ද?